Four of a Kind - Texas hold’em poker weblog

In deel 1 mocht ik van mezelf concluderen dat het spelen om weinig geld (of waarde) hele andere beslissingen met zich mee brengen dan om meer geld. Dit heeft zich eigenlijk een paar dagen na dato zowel bewezen als onbewezen verklaard. Interessant!

In de laatste homegame hebben we besloten de waarde van chips te verdubbelen. Dus in plaats van 5ct per chip was het nu 10ct. Nog steeds weinig, maar op bepaalde momentel lag er nu wel een euro of meer op tafel. Gevoelsmatig is dat vele malen meer dan die paar luttele centen terwijl het in werkelijkheid meer 2 keer zoveel is natuurlijk. Ik merkte opeens dat het nu mogelijk werdt om spelers uit de game te bluffen, maar dat ik serieus in de str*nt zat als iedereen meeging (ik ben nog steeds een tamelijk matig pokerspeler).

Nu komen er bij mij weer hele andere vragen boven; Zou de omgang met de inzet namelijk anders zijn als ik (en mijn medespelers) een ander referentiekader gehad hadden? Zouden we gewend zijn aan het spelen met 10 cent, dan -lijkt mij- is het niet bepaalt interessant meer om hiermee te spelen, en zouden we weer te makkelijk callen of raisen zodat bluffen nagenoeg niet meer mogelijk is? Houd dit dan automatisch in dat een bepaalde ‘blind’ of chipwaarde maar een bepaalde houdbaarheid heeft om het interessant te houden? Zelfs in een homegame? En zo ja, wat zou deze houdbaarheid dan zijn?

Zou dit dan ook automatisch de reden zijn dat tournooitjes tegen minder inzet toch interessanter zijn? Je bent namelijk alles kwijt of hebt direct een leuke multiplicatie van je inzet te pakken. Hoe zou een homegame toernooitje uitpakken met 2 euro buy-in? Dan ben je dus per definitie 2 euro kwijt óf heb je een leuke winst te pakken… Ik zeg uitproberen, en dan ga ik natuurlijk vooral op de psychologie hierachter letten.

Al met al ging ik dit keer wel - sinds tijden - met winst naar huis

Op een bepaalde manier is er een logisch verband te ontdekken tussen het spelen met bepaalde hoeveelheden geld en de winkans, of beter gezegd, de speeltaktiek. Ik ben er namelijk van overtuigd dat het spelen met ‘kleingeld’ een heel andere psychologische uitwerking op de speler heeft dan het spelen met groot geld.

Het is een beetje als computergames (dat is mijn vakgebied dan weer); op het moment dat iets een spelletje is, en je je dit bewust bent speel je doorgaans heel anders dan in een real-life situatie. Zo zal je in een shooter veel meer risico nemen, en in een racegame nog meer gas geven omdat als je die ene bocht toch niet red je gewoon overnieuw kan beginnen. In een realistische situatie (of misschien zelfs op het moment dat je je hersenen er van kan overtuigen dat iets wél serieus is… hoe ver zullen we in 2015 zijn?) zal je waarschijnlijk heel andere beslissingen maken.

Zo ook met low-stakes poker. Met enige regelmaat speel ik huiskamerpoker met wat vrienden, en ondanks dat het altijd gezellig is kan bluffen bijvoorbeeld nooit écht werken. Even de max bijleggen omdat ik denk dat iemand bluft is no big deal. 50 cent kwijt, dat overleef ik wel. Zou het nou om echte bedragen als 500 euro gaan, dan denk ik hier heel anders over, en zal ik een veel serieuzere inschatting (kunnen…en willen) maken voordat ik besluit in te zetten of niet. Hierdoor wint ook bijna altijd de persoon die nauwelijks bluft en alleen bet als ze (ja ;-)) goeie kaarten heeft. Logisch, maar toch jammer. Mij trekt vooral dat psychologische ’spelletje’ in poker. En tenzij je met riskante bedragen gaat spelen zal dat er niet snel van komen. Ik mag wel concluderen dat als je met significante bedragen speelt er serieuzere beslissingen genomen worden.

Zou het terecht zijn te denken dat als ik met een bijstandsmoeder met 4 kinderen zou spelen zij dan een voordeel op mij heeft als we spelen om een bedrag dat er voor mij niet bepaald toe doet maar voor haar wel? Zou dit zelfde bereikt kunnen worden door mijn bankrekening voor aanvang van een potje te blokkeren (zonder mijn medeweten) zodat ik in paniek raak en probeer mijn laatste pocket money te verdubbelen om nog te kunnen eten? Of misschien heeft het ook wel te maken met de mate waarin winnen belangrijk voor mij (of voor de speler) is. Als het om waardeloze chips of luciferhoutjes gaat, maar ik wil wel (om status? publiciteits? rendenen) een tournooi winnen, zou het dan ook beter gaan, of is mijn referentiekader door bepaalde hoeveelheden geld al lang verpest?

Laatste voorbeeld; sinds een paar dagen ben ik ook weer bezig met een ‘beursspel’, handelen in aandelen met virtueel geld. Ook hier heb ik het idee dat als ik hier een leuk rendement haal dit niet direct toepasbaar is in het echt met harde euros, wederom, omdat mijn manier van beslissen anders zal zijn als het er wel degelijk toe doet.